Primaire Lateraal Sclerose

Gedichten

Spieren:
Mijn spieren zijn moe
ondanks de rust in de nacht geef ik nog steeds niet toe
want tegen de morgen, het laatste van de nacht
klaart de nieuwe dag, die al op mij wacht
Stram en stijf sta ik op
kijkend naar beneden met mijn kop
schoorvoetend doe ik mij verplaatsen
lopen, ha ha, het lijkt meer op schaatsen
Mag ik weer beginnen aan een nieuwe dag
met dingen die ik nog kan en mag
opnieuw s’ avonds weer naar de slaapkamer toe
mijn spieren schreeuwen nog steeds, moe, moe, moe

Gevoel:   
Helderblauwe ogen
vragen naar verlangen
om tederheid en gevoel
heerlijk om te mogen
aan je lippen te hangen
welke nimmer worden koel
Warmte uitstralen
behoedzaam strelen
schroomloos beminnen
van grote hoogte dalen
alles intens beleven
elke dag opnieuw beginnen

Mijn lief:
Mijn tred is te rap
ze corrigeert, naar een tragere stap
pas voor pas controlerend
mijn voeten laag over de grond scherend
steun ik op haar arm en gebruik ik een stok
samen vormen wij een blok
wandelen wij door het leven zij aan zij
een grote steun is zij voor mij
mijn allerliefste vrouw
met heel veel goede eigenschappen, het is dat ik daarom van Ellie hou.

Mijn Vader:
Hem verliezen was voor mij
als het breken van een geschenk.
Jaren zijn reeds voorbij
vochtig zijn mijn ogen als ik aan hem denk.
Was hij er nog maar
om met of zonder gevaar,
samen te klussen aan een of ander stuk
soms pech hebbend, maar veelal geluk.
Zie ik hem nu nog vaak als in een waas
alsof hij de hoek om komt, helaas
dan blijkt dit is een droom,
levend was hij wel mijn sterke boom.

Muziek:
Tonen strelen mijn gehoor
vrolijk, triest of ontspannend
de stemming aanpassen hierdoor
op dat moment zo verlangend
Naar datgene wat ik wil voelen
tevredenheid en rust
zonder opnieuw een nacht te moeten woelen
verder gaan met het leven, heel bewust.

Neem me mee!!!
Grote bruine kijkers vragen, neem me mee naar buiten toe.
Korte zinnen haar beleving ik zal nooit weten hoe
zij dit naar binnen toe vertaalt,
terwijl haar lach zoveel warmte uitstraalt.
Enkel een lief woord gevolgd door een brede lach
zich aan niets of niemand stoort
voor haar weer een ogenblik geluk op deze dag.
Tellen later, sprekende bruine ogen
opnieuw vragend neem me mee, haar verlangen.
Korte onsamenhangende woorden, mogen
uiting geven van haar belangen.
Dit alles voor mij machteloos voelt
word ik van binnen een beetje boos,
wetend wat zij wilt en bedoelt
voel ik mij ontzettend hopeloos.

Kinderen:

Ze willen op eigen benen Staan,
Gaan samen wonen een beetje verder Weg,
Leg je er maar bij Neer,
Meer dan dat je ze zelf hebt kunnen Leren,
Keren ze telkens terug vol verhalen heel Wijs,
Reis je al luisterend met ze mee Naar,
Waar ze over Praten
Laten wij dit alles Gebeuren,
Zeuren wij aan hun hoofd wel eens Vaak,
Maak dit en doe Dat,
Wat voor ons Geldt,
Telt weinig of niet Meer,
Leer nu maar eens omgaan Met,
Het nieuwe en niet met alleen jullie Wet.

Afscheid:
Afscheid nemen van iemand die ik heb gekend,
is moeilijk en iets dat nooit went.
Het is een onbehaaglijk gevoel
temperatuurwisselingen van warm naar koel.
Opsommingen van hoe het was, haar leven,
tranen verschijnen en ledematen beven.
In mijn beleving ga ik enkele dagen terug,
hoe fijn het nog was, maar de dood heel vlug.
Mij naar het heden brengt voor mijn laatste groet,
samen met velen die ook aanwezig zijn, dat doet goed.
Ze was een gewaardeerd mens,
persoonlijke benaderingen tijdens het afscheid, haar wens.
Doorgaan moeten zij die blijven is ook haar streven,
Heel moeilijk blijft dit onderdeel van ons aardse leven.

Strohalm:
Onverklaarbare pijnen
die in het lichaam op en neer deinen
vergelijk deze met een sterk golvende zee
vallen die pijnen voor niemand mee
Iedere strohalm pak je dan aan
even zal het beter met je gaan
als plots de pijn weer overvalt
word je letterlijk neer geknald
Dagen, weken, zelfs maanden
blijf je toch staande
telkens krabbel je langzaam op
ondanks de hevige pijn in je kop
Wanneer zal dit ooit over zijn
al deze akelige pijn
misschien als ouderdom doet genezen
vooruitkijkend, is het goed om er dan te wezen.

Mijn Moeder:
De werkelijkheid verstoorde
een brief met haar woorden
geschreven tijdens een kerstnacht
er stond, haar missie was volbracht
Dat wat zij schreef
over ons allen en haar gevoel
alsof ik haar sterven opnieuw beleef
krijg ik het afwisselend warm en koel
Snel vullen mijn ogen
vochtig, daarna nat
voorover gebogen
onderga ik dat
Na jaren opeens weer fris
bevestigd wordt dat
ik mijn moeder nog altijd mis
Om samen heel lang te delen
ons leven met allen, wat
onhaalbaar is, voor mij en voor velen.

Triest:
Samen wordt er een gezin gesticht
als plots de dood van de een,
grote ravage aanricht
Doorgaan met het leven is verplicht,
samen met haar kinderen
niets kan en niemand wil dat verhinderen
Als dan een van de kinderen haar ontvalt
opnieuw met al haar kracht de vuisten weer balt
het alledaagse weer verplicht oppakt
haar de moed plots weer in de schoenen zakt
Het lot is opnieuw gevallen, dit is weer balen
want er is ook nu weer geen winst te behalen
veel te vroeg moest zij haar tweede kind missen
waarom nu weer, dat kunnen wij alleen maar gissen
Moeilijk te begrijpen voor ons en voor haar
samen vragen wij ons af, waartoe leid dit leven naar
gevallen bij haar is het verliezende lot
dit aardse leven zit voor haar, nu even op slot.

Gedachten:
Gedachten dwalen
de ogen zijn dicht
flitsende verhalen
gehuld in gedimd licht
Mijn hart bonst
de adem is traag
geluid van ver gonst
figuren zijn vaag
Plots als handen mij raken
warm en zacht
mijn ogen ontwaken
zie ik jou, zoals in mijn gedacht.

Voorjaar:
Onder blad verborgen en stil
Velden liggen nog braak
De avonden zijn nog kil
Voorzichtig een eerste kwaak
Aan een rustige plas
Rondom ruisende bomen
Verderop een snuffelende das
Die naar zijn hol is terug gekomen
Langs de kabbelende beek richting bron
Beweging in en om het water
Overdag met hulp van de zon
Zorgen dassen en kikkers alweer voor later.

Samen zijn:
Midden in een boeiend leven
zijn het de spieren die het plots begeven
Troostende woorden en hulpgevende handen
proberen te steunen in het verdere leven
maar hoe nu de toekomst beleven
verloren zijn immers vele banden
Vaak zijn er die vragende ogen
gevolgd door zwakke woorden
omgeven door een dagelijkse sleur
lijkt het aanwezig, een goed humeur
zittend in een comfortabele stoel
warm, voelt dit toch onprettig en koel
Stralend schijnt het zonlicht door de ruiten
gaan wij samen naar buiten
enkele heldere woorden vormen een korte zin
elkaar nog hebben en samen zijn, dat is gewin.

Bijzondere dag:

Hartelijke begroeting door kussen
zonnestralen en een blauwe lucht,
sprekende ogen en een spontane lach
zijn de ingrediënten voor een fijne dag.

Mogelijk gemaakt door gulle gevers
organiserende gedachten en werkende handen,
mensen, bomen, water en dieren verscholen tussen gras en riet
met gesprekken over hoe nu verder en het delen in vreugde en verdriet.

Samen met hen die herkenning zoeken
veel reeds gelezen op internet en in boeken,
over datgene wat ons, die nu samen zijn is overkomen
krijgen wij vandaag de kans om even weg te dromen.

Vooral door onze gedeelde zorgen
voelen wij diep verborgen
verdriet, maar zijn ook gelijkgestemd
opdracht is, vandaag wordt er niet geremd.

De een wandelt de ander rijd
samen even genieten van een zorgeloze tijd,
tranen worden onderdrukt door een ongecontroleerde lach
tijdens het afscheid van een geslaagde dag.

Danken wij diegene dat dit samen zijn kon
een fijne herinnering van een dag met veel zon,
de foto van allen in de schaduw van deze bijzondere dag
nemen wij afscheid en hopen op weerzien, gedempt is onze lach.

Liefde:
Liefde is horen
wat de ander zegt
die luistert ook naar
waar jij voor vecht
Liefde is spreken
als het moet
hoe je het samen
in dit leven doet
Liefde is doen
samen en niet alleen
geef elkaar vaak genoeg een zoen
op de weg daar heen
Liefde is gevoel
gegeven aan die ander
het liefst een heleboel
steeds aanwezig zijn voor elkander.

     Primaire Lateraal Sclerose