STEMGELUID

Constatering van functieverlies bij het spreken door de neuromusculaire aandoening PLS.

De buikspieren functioneren niet meer vanzelfsprekend waardoor er te weinig ondersteuning aan de stembanden wordt gegeven tijdens het praten. Mijn stemgeluid wordt snel hees, daardoor zijn (langere) gesprekken veelal vermoeiend. Als ik lichamelijk moe ben, (b.v. doordat ik activiteiten heb gedaan), is de concentratie om op de juiste wijze mijn stem te gebruiken sterk verminderd, ook ontbreekt mij dan vaak de daadwerkelijke energie die nodig is om te spreken en stem te geven. Bij emotionele gebeurtenissen en spanningen kan ik mijn stem moeilijk onder controle houden. Ongeremd lachen, bij plezierige momenten, maar ook bij minder leuke ervaringen zijn lachbuien overheersend en geven een onprettig gevoel voor zowel mij als andere aanwezigen.

Het stemgeluid wordt omgezet in verschillende klanken door bewegingen van tong, lippen, keel en gehemelte. Mijn gehemelte sluit de luchtpijp vanuit de keel naar de neus niet meer voldoende af. 30% van de lucht verdwijnt door de neus tijdens het spreken. Hierdoor klinkt mijn spraak nasaal en vaak zwak en is het zeer vermoeiend om stem te maken.

Welke stappen heb ik sindsdien ondernomen.
Logopedie: De logopediste geeft oefeningen om de spraak en de andere mondfuncties te verbeteren. Na een aantal consulten is de aangeboden oefenstof voor onderhoud zelfstandig uit te voeren. In goed overleg met de logopediste en een kaakchirurg werd er een palatumbumper aangemeten om het zachte gedeelte van het gehemelte constant in een positie te brengen zodat er minder lucht zou kunnen ontsnappen door de neus. Dit is helaas niet gelukt doordat het palatum overgevoelig is en er telkens kokhalzen optrad.
Conclusie na een langere tijd is dat, als spiergroepen niet meer aangestuurd worden doordat het een degeneratieve motorneuronische aandoening betreft, kan er niet verwacht worden dat er genezing plaats vind. Eerder op langere of kortere termijn, verlies van spraak.
Wat wel nog mogelijk is. Het aanleren dat er langzaam met tussenposen gesproken dient te worden om klanken vorm te geven. Echter is de duur van het verstaanbaar spreken beperkt en hangt veel af van diegene die je toespreekt, of deze het geduld kan opbrengen om naar je te luisteren. Tijdens vergaderingen een spreekbeurt houden is haast ondoenlijk waardoor ik mijn vrijwilligerswerk heb moeten beëindigen. Daarnaast is er in overleg met de logopedist i.s.m. een audiologisch centrum, gezocht naar hulpmiddelen om de spraak te ondersteunen of te vervangen.
Mijn eerste hulpmiddel voor spraak is, een spraakversterker van het merk Falck.
De lichtgewicht luidspreker kan om de nek gehangen worden en vooralsnog heb ik geen hinder om hem te dragen. De lichtgewicht microfoon die met oordragers (gelijk een bril) is uitgevoerd en verstelbaar is, kan goed een lange tijd achter elkaar gedragen worden. Mijn ervaring is, dat ik mijzelf goed kan horen en daardoor rustiger spreek. Ook de toehoorder ervaart het stemgeluid als goed verstaanbaar. De snelheid van spreken blijft gelijk maar de duur is langer dan zonder spraakversterker. Woorden met meerdere lettergrepen blijven moeilijk om samen te stellen. Met de spraakversterker concludeer ik, ondanks dat het klank maken achteruit gaat, mij goed kan behelpen met dit apparaat tijdens mijn dagelijks communiceren in mijn directe omgeving.
Langdurige gesprekken blijven moeilijk omdat ik op den duur toch vermoeid raak, waardoor concentratie op de uitvoering van de woorden en zinnen afzwakken.